Met twinkeloogjes biedt de oude man ons een fles schnaps aan. Zelf neemt hij niet. “Nee, voor mij geen drank, geen sigaretten, en geen vrouwen.” Met een grijns kijkt hij de tafel rond, “Alleen een beetje liegen, dat doe ik af en toe!”

Zo begint een uurtje tafelen. Onze gastheer woont al ruim 70 jaar in dit dal. Hij heeft een boerderij gehad, is timmerman geweest, en heeft eigenhandig 3 huizen gebouwd die de familie nu aan toeristen verhuurt.

Hoe was het vroeger hier in dit dal? Hoe heeft hij het zien veranderen? Dat vragen we hem.

Hij vertelt dat de mensen in de eerste helft van de 20^e eeuw zo arm waren, dat meisjes de koeien moesten hoeden op blote voeten. En dat ze, als het koud was, met hun blote voeten in verse koeienvlaaien gingen staan, om maar een beetje warm te worden.

Na de oorlog kwam het toerisme op gang. Er kwam infrastructuur, op drukke dagen staan de wegen vast. Maar wat heb je liever, Fremdverkehr of helemaal geen verkeer?, zegt hij nuchter.

Volgens hem zijn de mensen in het dal minder conservatief als vroeger. De toekomst haalt ze als het ware in; hier in het dal merken ze zelf wel dat het klimaat verandert. Er ligt minder sneeuw, het dal is vaker groen in de winter, het winterseizoen wordt korter. Deze week, eind februari, was het zelfs 15 graden. Daar smelt de weerstand van de grootste klimaatcriticus van. Ze zijn wel goed, maar niet gek, hier in het dal.

Tja. Vaak moeten we iets zelf ervaren, van dichtbij meemaken, voordat we het echt kunnen geloven. Grote, complexe problemen voelen al snel ongemakkelijk, bedreigend zelfs. En wanneer een dreiging zo groot wordt dat ze botst met onze waarden — economische groei, de gewoonte om veel vlees te eten, de vrijheid om overal heen te vliegen — heeft de menselijke geest de neiging haar weg te redeneren. Totdat dat niet meer lukt.

Juist daarom is oude kennis zo waardevol. Wie het leven in het dal van vroeger kent, ziet scherper hoe ingrijpend de veranderingen van nu zijn. Vooruitgang vraagt zelden dat we oude kennis afdanken; meestal begint ze met er opnieuw naar leren kijken. Vaak vraagt vooruitgang juist dat we oude kennis opnieuw leren zien—met andere ogen, in een andere tijd.

In onze programma’s bij Alpen Academy oefenen teams: vertragen, kijken, luisteren, en ontdekken wat het landschap ons leert over systemen, verandering en ons eigen werk. Misschien ligt de volgende stap in duurzaamheid wel niet in méér kennis, maar in het anders verbinden van wat we al weten.